GİDİYORUM...

09:49:00 Fatma Dilek Kitap 0 Comments

Eşiğinden adımımı attığımda çocuk olduğum, kendim olduğum, şimdilerde şımarık bir misafir olduğum can kapısıdır anne evi. İçinde anne vardır, baba vardır. Onların olduğu yer yuvadır. Orada ne yaparsam yapayım küsülmez. Yaptıklarım eleştirilse de yargılanmaz. Nazım, kaprisim çekilir, affedilir. Kusurum  yüzüme vurulmaz. Konusu bir daha açılmaz.

Orada pişen pilav başka yerdekine benzemez. Oradaki uyku kuş tüyü yataklarda bulunmaz. Mutfak tezgahı her daim pırıl pırıl, odalar derli topludur. Ta derinlerden tanıdığım bir nefes, beni benden çok düşünen bir kalp vardır o evde.

Güldüğüm, ağladığım, büyüdüğüm, küçüldüğüm yer. Beğenmediğim, vazgeçemediğimdir.
“Hem ağlarım, hem giderim.”  cümlesini anlamakta hatta yaşamaktayım bu aralar. Anne evinden uçmama ramak kalmış. Eski alışkanlıkları, yaşanmışlıkları bırakıp yeni bir hayata “merhaba” demek cesaret işiymiş. Allah’ın kullarına bahşettiği “aşk” duygusu nelere kadirmiş.

İlk defa bir adamı sevdim. Her şey değişti. Beni kendi evimin annesi olmaya davet etti. Ben onu hayatım kabul ettim.

Gidiyorum anne evi. Ama sen benden gidemezsin. Sen dört duvar bir çatıdan ibaret değilsin çünkü. Ben senin duvarlarına sindim sen benim yüreğime. 

Eşiğinden adımımı attığımda çocuk olduğum, kendim olduğum, şimdilerde şımarık bir misafir olduğum can kapısıdır anne evi. İçinde anne var...

0 yorum: